another point of view

กรกฎาคม 15, 2006

เรื่องเล่าของวันศุกร์

Filed under: Uncategorized — moji @ 6:05 p

เมื่อวันศุกร์ตื่นสาย นาฬิกาปลุกไม่มีเสียงซะอย่างนั้น ที่น่าเบื่อคือเรียน 8.00 น. ตื่นมา 7 โมงกว่าๆแล้วพบว่า เมทที่ตื่นก่อนเราลำไยไม่อาบน้ำ จน 7.30 น. ทนไม่ไหวแล้ว บอกเค้าว่า เอ่อ.. เราขออาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวมี เค้า และเมทอีกคนที่หลับอยู่ยังไมได้อาบน้ำ เดี๋ยวอาบไม่ทัน ก้เลยอาบด้วยความรวดเร็ว + เซ็งเล็กน้อย กว่าจะออกจากหอก็ประมาณ 7.45 น. ข้าวก็ยังไม่ได้กิน ปั่นแบบspeedมากๆ แซงจักรยานทุกคัน lactic acidสะสมในกล้ามเนื้อขาจนปวดไปหมด (แอบคิดถึงแพทเรื่องบอกว่าเอาแมงกะไซค์ซิ่งมาตอนจะเข้าเรียนไม่ทัน) 7.50 น.กระหืดกระหอบมาซื้อข้าวแกง 10 บาท แต่กินได้ 5 บาท ก็ 8.00 น.โดยประมาณ ก็เลยเลิกกิน ซื้อกาแฟถุงแล้วปั่นมาเรียนที่คณะ 8.05-8.07 น. เจออาจารย์ประพฤกษ์ที่ชั้นสอง (สอน public health ตอน 8.00 น.) เราจำได้ว่ายิ้ม เพราะ ดีใจที่มาทันอาจารย์ยังไม่สอน แล้วก็อาจจะมองอาจารย์แบบงงๆว่ายังไม่ไปสอนอีกเหรอ(ปนความรู้สึกว่าจารีบทำไมฟ้า อาจารย์ก็เข้าสาย) มันเลยอาจจะเป็นยิ้มแปลกๆ อาจารย์ก็มองหน้าเราเล็กๆ คงเพราะเราไปมองอาจารย์ก่อน 8.12 น.(โดยประมาณ) อาจารย์เข้าห้องมาพร้อมถ้วยกาแฟ พอดีกับเวลาที่เราดูดกาแฟในถุงหมด พร้อมทั้งเอาหลอดจิ้มถุงแรงไปจนมันขาด เลยต้องวิ่งจี๋ผ่านหน้าอาจารย์(ที่กำลังจะเริ่มสอน)เอาถุงกาแฟไปทิ้ง แล้ววิ่งกลับเข้ามาเรียน แล้วก็นั่งเรียน

จำได้ว่าตอนนั่งเรียนก็นั่งเรียนธรรมดา ไม่ได้ตั้งใจอะไรมากมายด้วยซ้ำ เพราะสิ่งที่อาจาย์พูดก็ค่อนข้างอยู่ในชีท แถมไปคุยเล่นกะฝน เมทเราที่นั่งข้างๆด้วยซ้ำ เช่น พออาจารย์สอนเรื่องกาแฟ ว่ามีสารตกค้างอันนี้ ก็คุยเล่นกับฝน หรือพออาจารย์สอนเรื่องนมวัว มีaflatoxin ทำให้โตช้า กลายเป็นกินนมแล้วไม่สูง(แถมอาจจะเป็นโรคตับไดง่ายๆดว้ย) ก็หันไปแกล้งแซวเพื่อนตัวเล็กๆ แต่ตอนอาจารย์ให้พัก 10 นาที อาจารย์ก็เดินขึ้นมาตรงโต๊ะเรียนเรา(ต้องขึ้นกระไดมาสามขั้น ห้องเรียนเป็นแบบโรงหนังอ่ะ เก้าอี้กะโต๊ะจะมีหลายระดับ ใกล้หน้าจอสุดก็เตี้ยสุด)แล้วก็มาเปิดชีทตรงหน้าเราดู ถามว่าเหลือเยอะไหม เราบอกเหลือไม่เยอะค่ะ แล้วอาจารย์ก็บอกว่า ออกตรงที่ผมพูดน่ะ พวกที่ไม่มีในชีทล่ะ เราก็ตาโตเลย เพราะ ตั้งแต่เรียนมามีคาบนี้ล่ะที่ไม่หลับเลย อย่างคาบที่แล้วพอจารย์ให้พักก็หลับ และไม่ได้ตื่นมาเรียนต่อ แล้วก็คุยกับอาจารย์อีกเล็กน้อย

สิ่งที่งงๆ คือ อาจารย์เข้ามาคุยกะเราเหรอ อย่างถ้าถามว่าเหลือสไลด์เยอะไหม ดูในคอมพิวเตอร์ก็ได้นี่นา (ชีทมันก็print out มาจาก ppt ของอาจารย์) และก็งงๆที่เค้าบอกว่าออกตรงที่เค้าพูด (หนึ่งคือ งงเพราะทำไมมาบอก สองคือ งงเพราะไม่เห็นจะพูดไรเพิ่มจากชีทเท่าไหร่เลยนิ) สุดท้ายที่งงสุดเพราะ ทำไมเลือกมาบอกเรา สมมติว่าถ้าเค้าจะดูว่าเหลือสไลด์เยอะไหม ดูจากคนแถวหน้าสุดก็ได้ แต่เค้าจงใจเดินขึ้นมาสามขั้นและเดินเข้ามาหาเรา (เรานั่งคนที่สองจากทางเดิน)

หลับก็หลับเกือบทุกคาบ ตั้งใจเรียนก็ไม่เท่าไหร่ แต่ฟังที่เค้าพูดตาหลอดนะ ส่วนสุดท้ายที่เป็นไปได้มากที่สุด คือ ด้วยความเป็นคนบ้าจี้ ขำที่เค้าเล่า แม้ว่าจะเป็นมุขฝืดๆ หรืออะไรที่คนธรรมดาอาจจะแค่ยิ้ม แต่เราหัวเราะ อาจารย์เลยอาจจะดีใจ

เรื่องนี้ก็ทำให้เรายิ้มได้เกือบทั้งวันล่ะ คือ ไม่ได้คิดว่า อยากเป็นคนสำคัญ หรือไม่เคยคิดประจบอาจารย์ มันก็หนิทกับอาจารย์เองอ่ะ เราก็ไม่เคยคิดว่าจะเป็นคนที่อาจารย์มาคุยด้วย หรือทักทายแบบสนิทสนม แต่พออาจารย์เค้าทำ ก็ดีใจมากๆ คิดถึงอาจารย์ฝั่งบางเขนเลยล่ะ T__T

Advertisements

ให้ความเห็น »

ยังไม่มีความเห็น

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

บลอกที่ WordPress.com .

%d bloggers like this: