another point of view

กรกฎาคม 8, 2006

mail: ว่าด้วยเรื่องอ.เฉลียว

Filed under: Uncategorized — moji @ 6:05 p

เรียนพี่ปอ กะ พี่แสง

ก่อนอื่นก็ต้องขอบคุณพี่ปอที่แนะนำให้โมจิซื้อหนังสือโลหิตวิทยาของอ.เฉลียว เนื่องจากตอนนี้ราคาขึ้นเป็น 1800 บาทแล้ว ถ้าพี่ปอไม่ได้แนะให้โมจิซื้อโมจิอาจจะลังเลไม่ซื้อแล้วก็เสียจายก็ได้น่ะค่ะ แต่สำหรับคนอื่น ก็มีส่วนน้อยที่สั่งซื้อและส่วนใหญ่ที่ซีร๊อกซ์ .. พอดีเพื่อนโมจิไปประกาศหน้าห้องว่าให้เอาเงินมาจ่ายค่าหนังสือกับเล่มซีร๊อกซ์ด้วย ทำให้อ.เฉลียวทราบว่ามีการก๊อปปี้ แล้วพอคาบต่อมา(ในอีก 5 วันถัดมา) อาจารย์ก็เลยมาพูดเรื่องหนังสือ ด้วยการเล่าที่มาของหนังสือเล่มนี้ เล่าว่าอ.ตั้งใจทำ เหมือนเป็นความสำเร็จในชีวิต โดยอ.ก็ต้องไปกู้เงินสหกรณ์มาเพื่อมาทำหนังสือ เพราะทำหนังสือแบบที่มีรูปประกอบกับข้อความ ไม่ทำแบบรูปรวมอยู่ท้ายเล่มไม่ต้องเปิดไปเปิดมา แต่ค่าใช้จ่ายแพงมาก ตอนนี้อ.ก็ยังเป็นหนี้อยู่ อ.ก็เล่ามาเยอะแยะเลยน่ะค่ะ โมจิสงสารอ.มาก ตอนนี้อ.ก็เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวอยู่ ข้อเท้าบวม เดินก็เจ็บ อ.พูดว่า อ.เจ็บช้ำน้ำใจตั้งแต่โดนเอารูปในหนังสือไปสแกนแล้วก็เผยแพร่โดยไม่บอกชื่อที่มาเลย อ.จำรูปได้เพราะเม็ดเลือดบางแบบไม่ได้เห็นได้บ่อยนักและไม่มีทางจะเหมือนกันขนาดนั้นได้ และไม่อยากให้นิสิตซีร๊อกซ์เพราะเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ แล้วถ้าอ.บอกว่า ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงาน 21 ปีของอาจารย์ นิสิตจะว่าอย่างไร (อ.พูดไปเหมือนจะร้องไห้ไป ส่วนโมจิก็จะร้องไห้ตาม)

แต่หลังจากนั้นก็มีเพื่อนไปขอโทษอ. นำพวงมาลัยไปให้ อ.ก็พูดว่า อ.ไม่โทษนิสิตทั้งหมด แต่อยากให้เข้าใจว่าเจ็บช้ำน้ำใจมาตั้งแต่ตอนโดนก๊อปปี้รูปหรือเนื้อหาไปแล้ว พอทราบเรื่องนี้อีกก็เหมือนทนไม่ไหว

สำหรับเรื่องทั้งหมด โมจิเองนะ คิดว่า ถ้าคนที่ไม่ได้ทำหนังสือ ไม่ได้ทราบความยากลำบากก็คงไม่ได้คิดถึงหัวอกคนทำหนังสือ (ที่น่าเสียใจ คือ เรื่องนี้เป็นเรื่องธรรมดามาก) โมจิรู้ว่าหนังสือดีๆมันหายากแค่ไหน มันทำยากแค่ไหน และได้อ่านหนังสืออ.เฉลียวก็ทราบว่าอ.ก็ตั้งใจทำ มันเป็นหนังสือที่ดี แต่มองแง่เด็กก็สงสารเหมือนกัน (ไม่รู้นะคะ) แต่โมจิว่าบางคนอาจจะลำบากกับการจ่ายค่าหนังสือก็ได้ เรื่องหนังสือนะ โมจิรู้สึกโชคดีกว่าคนอีกเยอะๆมาก เพราะแม่หนับหนุนเรื่องหนังสือ โมจิไม่ได้บอกแม่ ไม่ได้ขอตังค์เพิ่ม (ส่วนนึงเพราะแม่ให้เยอะอยู่แล้ว และโมจิก็งกเรื่องอื่นมาโปะกะหนังสือได้) แต่การที่แม่หนับหนุนทำให้โมจิจ่ายโดยไม่รู้สึกผิดว่าใช้ตังค์เปลืองหรือทำให้แม่ลำบากเพราะทำงานหนักมาแต่โมจิไม่เห็นคุณค่าของเงิน โมจิเองอยากเสนอเหมือนกัน อยากแนะนำรุ่นน้อง ว่าใครซื้อได้ก็ซื้อหนังสือไปเถอะ ใครซื้อไม่ไหวก็ซีร๊อกซ์ก็ได้ แต่ก็อยากจะบอกว่าเรื่องนี้มันก็เหมือนกับการละเมิดลิขสิทธิ์ (เช่น เทปผี ซีดีเถื่อน) ถ้าทำกันมากๆ ต่อไปก็ไม่มีคนอยากเขียนหนังสือ เพราะเขียนไปก็จาโดนก๊อปหมดไม่มีคนซื้อของจิง คนเขียนจน ขายไม่ออก เหมือนต่อไปที่ไม่มีคนอยากทำหนังหรืออยากร้องเพลง เพราะจะไม่มีคนซื้อของจริง ทำให้จนลงอีก มันต้องมีความสมดุล คือ ก๊อปได้บ้างแต่อย่ามากไปจนอ.แย่ และอยากให้ทุกคนคิดอะไรยาวๆ มองอะไรกว้างๆ รวมถึงคิดถึงจิตใจคนอื่นด้วย

น่าดีใจที่เรื่องนี้จบลงด้วยดี พอขอโทษอ.ก็อารมณ์ดี ยิ้มและสอนเด็กๆอย่างน่ารักมากๆ โมจิเองก็ดีใจที่เรื่องนี้จบลงแบบดีๆ โมจิว่าอ.ไม่ชอบรุ่นโมจิก็คงเยอะอยู่แล้ว ไม่อยากให้เพิ่มอีกน่ะค่ะ แต่ความน่ารักของรุ่นโมจิก็มีเยอะนะ ไม่อยากให้เรื่องแย่ๆกลบจนคนอื่นมองไม่เห็นซะก่อนน่ะค่ะ …

โมจิ

Advertisements

ให้ความเห็น »

ยังไม่มีความเห็น

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

บลอกที่ WordPress.com .

%d bloggers like this: